Χθες το παιδί σου έτρωγε ακόμα λαχανικά – σήμερα ξαφνικά δέχεται μόνο ζυμαρικά, ψωμί ή φρούτα. Πολλοί γονείς τότε αναρωτιούνται: Παίρνει το παιδί μου όλα τα σημαντικά θρεπτικά συστατικά; Πρέπει να μαγειρεύω κάτι άλλο ή να είμαι πιο σταθερός/ή;

Πρώτα απ’ όλα: Η επιλεκτική συμπεριφορά στο φαγητό είναι συχνά μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης μεταξύ του πρώτου και του πέμπτου έτους. Πολλά παιδιά έχουν κατά περιόδους μόνο λίγα αγαπημένα φαγητά, απορρίπτουν σταθερά νέα τρόφιμα ή θέλουν για μέρες να τρώνε συνεχώς το ίδιο. Αυτό συνήθως δεν σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με το παιδί σου.

Γιατί πολλά μικρά παιδιά τρώνε τόσο μονόπλευρα;

Καθώς γίνονται πιο ανεξάρτητα, τα παιδιά αναπτύσσουν και στο φαγητό τη δική τους θέληση. Ταυτόχρονα, συχνά είναι πιο ευαίσθητα στη γεύση, τη μυρωδιά, την υφή ή την εμφάνιση των τροφίμων.

Είναι τυπικό, για παράδειγμα, τα παιδιά να:

  • θέλουν να τρώνε το ίδιο για πολλές μέρες στη σειρά
  • απορρίπτουν νέα τρόφιμα
  • να μην τους αρέσουν συγκεκριμένα χρώματα ή υφές
  • να μη θέλουν τα τρόφιμα ανακατεμένα στο πιάτο
  • να λατρεύουν κάτι σήμερα και αύριο να το αρνούνται τελείως

Αυτή η φάση ονομάζεται επίσης Food Neophobia – η φυσική επιφύλαξη απέναντι σε άγνωστα τρόφιμα. Εμφανίζεται σε πολλά παιδιά μεταξύ δύο και πέντε ετών.

Τι είναι σε αυτή την ηλικία συχνά ακόμα φυσιολογικό;

Πολλές διατροφικές συνήθειες φαίνονται στους ενήλικες ασυνήθιστες, αλλά συχνά ανήκουν στη φυσιολογική ανάπτυξη.

Για παράδειγμα, όταν το παιδί σου:

  • θέλει να τρώει σχεδόν μόνο ζυμαρικά, ψωμί ή πατάτες
  • προτιμά τα φρούτα από τα λαχανικά
  • απορρίπτει ξανά και ξανά νέα τρόφιμα
  • τρώει μόνο μικρές μερίδες
  • ξαφνικά δεν του αρέσουν πια συγκεκριμένα τρόφιμα
  • θέλει μεμονωμένα τρόφιμα χωριστά στο πιάτο

Όσο το παιδί σου μεγαλώνει, πίνει αρκετά και γενικά φαίνεται υγιές, τέτοιες φάσεις συνήθως δεν είναι λόγος ανησυχίας.

Πρέπει το παιδί μου να τρώει λαχανικά;

Τα λαχανικά είναι σημαντικό μέρος μιας ισορροπημένης διατροφής. Παρ’ όλα αυτά, δεν χρειάζεται να κάνεις κάθε γεύμα μάχη.

Τα παιδιά συχνά γνωρίζουν νέα τρόφιμα μόνο μετά από πολλές «συναντήσεις». Είναι απολύτως φυσιολογικό να χρειαστεί να προσφερθεί ένα τρόφιμο δέκα έως δεκαπέντε φορές, πριν το παιδί το δοκιμάσει ή το δεχτεί.

Γι’ αυτό, πιο σημαντική από ένα μεμονωμένο γεύμα είναι η διατροφή σε διάστημα αρκετών ημερών ή εβδομάδων.

Τι βοηθάει στην επιλεκτικότητα στο φαγητό;

Πολλές οικογένειες βιώνουν λιγότερο άγχος όταν αφαιρούν την πίεση από το φαγητό.

Μπορεί να βοηθήσει:

  • να τρώτε τακτικά όλοι μαζί στο τραπέζι
  • να προσφέρεις ξανά και ξανά νέα τρόφιμα, χωρίς να πιέζεις
  • να σερβίρεις μικρές μερίδες
  • να συμπεριλαμβάνεις το παιδί σου στα ψώνια ή στο μαγείρεμα
  • να δείχνεις εσύ ο/η ίδιος/α με το παράδειγμά σου ποικιλία τροφίμων
  • να αποδέχεσαι ότι δεν χρειάζεται κάθε γεύμα να είναι ισορροπημένο

Τα παιδιά μαθαίνουν να τρώνε κυρίως παρατηρώντας – όχι με το να τα πείθουμε.

Τι κάνει συχνά το τραπέζι πιο δύσκολο

Καλοπροαίρετες φράσεις μπορούν, χωρίς να το θέλουμε, να αυξήσουν την πίεση.

Για παράδειγμα:

  • «Άλλες τρεις μπουκιές μόνο.»
  • «Δοκίμασε έστω μία φορά.»
  • «Τότε δεν θα έχει επιδόρπιο.»
  • «Τα άλλα παιδιά το τρώνε κιόλας.»

Όσο μεγαλύτερη η πίεση, τόσο πιο πολύ πολλά παιδιά επιμένουν στην άρνησή τους.

Πιο βοηθητικός είναι ένας απλός διαχωρισμός ρόλων:

  • Εσύ αποφασίζεις τι, πότε και πού θα φαγωθεί.
  • Το παιδί σου αποφασίζει αν και πόσο θα φάει από αυτό.

Αυτή η στάση βοηθά τα παιδιά να αναπτύξουν το δικό τους αίσθημα πείνας και κορεσμού.

Πότε πρέπει να μιλήσετε με το παιδιατρείο;

Μια παιδιατρική αξιολόγηση είναι χρήσιμη, αν το παιδί σου:

  • για μεγάλο διάστημα δέχεται μόνο πολύ λίγες τροφές
  • αποφεύγει μόνιμα ολόκληρες ομάδες τροφίμων
  • χάνει βάρος ή παίρνει ελάχιστα
  • έχει πόνο όταν τρώει
  • συχνά πνίγεται/του έρχεται αναγούλα ή πνίγεται με το φαγητό
  • γενικά φαίνεται πολύ καταβεβλημένο
  • συνδέει το φαγητό με έντονο φόβο ή μεγάλο στρες

Ακόμα κι αν η συμπεριφορά στο φαγητό σε επιβαρύνει για μεγάλο διάστημα ή δεν είσαι σίγουρος/σίγουρη, αξίζει να το συζητήσεις με το παιδιατρείο σου.